مقدمه: بدریخت انگاری بدنی نرخ شیوع بالایی دارد و می تواند منجر به اختلال در عملکرد روزانه گردد. هدف پژوهش حاضر بررسی رابطه طرحواره های ناسازگار اولیه با نشانه های اختلال بدریخت انگاری بدنی با میانجیگری شفقت به خود بود روش کار: روش پژوهش همبستگی با استفاده از تحلیل معادلات ساختاری بود. جامعه آماری پژوهش شامل دانشجویان مجرد 35-18 سال دانشگاه های شهر تهران در سال تحصیلی 1401-1400 بود که تعداد 622 نفر به صورت نمونه گیری دردسترس (پاسخگویی به صورت آنلاین) از آنها انتخاب شدند. ابزار پژوهش عبارت بودند از: پرسشنامه نگرانی از بدشکلی استوزین و همکاران (1998)، فرم کوتاه پرسشنامه طرحواره های ناسازگار اولیه یانگ (1994) و فرم کوتاه مقیاس شفقت به خود ریس و همکاران (2011). برای تحلیل داده ها از روش معادلات ساختاری و نرم افزارهای SPSS نسخه 25 و AMOS نسخه 24 استفاده شد. یافته ها: نتایج نشان داد که اثر مستقیم و غیرمستقیم (با میانجی گری شفقت به خود) طرحواره های حوزه «خودگردانی و عملکرد مختل» بر نشانه های بدریخت انگاری بدنی به ترتیب با اندازه اثرهای استاندارد شده 26/0 (05/0>P) و 14/0 (01/0=P) معنادار بود. همچنین اثر غیرمستقیم طرحواره های حوزه «بریدگی و طرد» و «محدودیت های مختل» با میانجی گری شفقت به خود بر نشانه های بدریخت انگاری بدنی نیز به ترتیب با اندازه اثرهای 05/0 (05/0=P) و 17/0 (01/0>P) معنادار بود. در نهایت نتایج نشان داد که طرحواره های حوزه های «دیگرجهت مندی و گوش بزنگی بیش از حد» و «بازداری» اثر مستقیم غیر مستقیم معناداری بر بدریخت انگاری بدنی ندارند (05/0

زمینه و هدف در زمینه علل اختلال بدریخت انگاری بدن تقریبا اطلاع دقیقی در دست نیست. بسیاری از مبتلایان به اختلال بدریخت انگاری بدن که متقاضی جراحی پلاستیک هستند، به این درمان ها پاسخ منفی نشان می دهند و گاهی نیز علایم بدتر می شود. هدف پژوهش حاضر، بررسی علل اختلال بدریخت انگاری بدن در زنان است. مواد و روش ها مطالعه حاضر به شیوه کیفی، از نوع تحلیل محتواست. متغیرها و مقوله ها به شیوه مصاحبه با 15 متخصص و 8 فرد مبتلا به اختلال بدریخت انگاری بدن و بررسی 71 مقاله به دست آمده است. همچنین برای تشخیص اختلال بدریخت انگاری بدن، علاوه بر مصاحبه از پرسش نامه وسواس فکری عملی ییل براون استفاده شد. روش نمونه گیری در این پژوهش، نمونه گیری هدفمند است. تجزیه و تحلیل داده ها در 3 مرحله کدگذاری باز، محوری و انتخابی انجام شد. اعتبار مولفه ها از طریق محاسبه شاخص تحلیل محتوا بررسی شد. یافته ها مولفه های اصلی تاثیرگذار در اختلال بدریخت انگاری بدن شامل عوامل فرهنگی و اجتماعی، روان شناختی و زیستی می شود. نتیجه گیری با توجه به نتایج به دست آمده، عوامل متعددی در بروز اختلال بدریخت انگاری بدن نقش دارند و شناسایی آن ها در محیط ها، فرهنگ ها و جوامع مختلف امکان تدوین یک بسته آموزشی یا درمانی و اجرای آن را با یک روش تجربی فراهم می کند.

هدف: هدف از پژوهش حاضر بررسی مدل یابی نشانه های اختلال بدریخت انگاری بر اساس نگرانی از تصویر بدنی و ترس از ارزیابی منفی با نقش میانجی عزت نفس در زنان مبتلا به سرطان پستان بود.روش: روش این مطالعه توصیفی- همبستگی بود. جامعه آماری پژوهش زنان مبتلا به سرطان پستان شهر تهران در پاییز سال 1403 بودند. بر اساس مدل کلاین (2023) و با روش نمونه‏گیری در دسترس تعداد 300 نفر زن مبتلا به سرطان پستان انتخاب شد. ابزار گردآوری داده های پژوهش شامل مقیاس اختلال بدریخت انگاری بدن (BDDS) هانلی و همکاران (2020)، سیاهه نگرانی از تصویر بدنی (BICI) لیتلتون و همکاران (2005)، مقیاس ترس از ارزیابی منفی (BFNE) لری (1983) و مقیاس عزت نفس (RSEs) روزنبرگ (1989) بود. داده ها با استفاده از همبستگی پیرسون و معادلات ساختاری تحلیل شد.یافته ها: یافته های پژوهش نشان داد که اثرات مستقیم معنادار است. همچنین نتایج نشان داد که عزت نفس در رابطه بین نگرانی از تصویر بدنی و ترس از ارزیابی منفی با نشانه‏ های اختلال بدریخت انگاری نقش میانجی و معنادار دارد. همچنین مدل پژوهش از برازش مطلوبی برخوردار بود.نتیجه گیری: نتیجه پژوهش حاضر نشان می دهد که توجه به نگرانی از تصویر بدنی، ترس از ارزیابی منفی و عزت نفس توسط روانشناسان می تواند به تبیین نشانه های بدریخت انگاری بدن در مراجعه کنندگان مبتلا به سرطان پستان کمک نماید. بر این اساس یافته های پژوهش حاضر می تواند برای روانشناسان سلامت در مداخله های روان شناختی جهت کاهش نشانه های بدریخت انگاری بدن دارای تلویحات کاربردی باشد.

مقدمه: اختلال بدریخت انگاری بدنی جزء اختلالات شبه وسواس قرار دارد که مشخصه آن نشخوار فکری و نگرانی وسواس گونه فرد در خصوص نقصی خیالی در ظاهر است. امروزه رجوع چشمگیر افراد مبتلا به این اختلال به متخصصین پوست و زیبایی و جراحان پلاستیک، نشانه ای از دشواری در تشخیص و درمان های مناسب برای این اختلال است. این مطالعه با هدف مقایسه اثربخشی آموزش و درمان ذهنی مبتنی بر پذیرش و تعهد بر نشخوار و نگرانی در افراد مبتلا به اختلال بدشکلی بدن در اهواز، ایران انجام شد. مواد و روش ها: طرح پژوهش، تجربی از نوع آزمایشی میدانی با پیش آزمون-پس آزمون و گروه گواه و پیگیری بود. جامعه آماری شامل 280 نفر از افرادی بود که در سال 1398 به خاطر مسیله بدریخت انگاری به مراکز مشاوره شهر اهواز مراجعه کرده بودند. بر اساس حجم نمونه مطالعات با طرح پژوهش مشابه، تعداد 100 نفر از افراد فوق الذکر به روش داوطلبانه انتخاب شدند، سپس 45 نفرکه از پرسشنامه اختلال بدشکلی بدن ربیعی و همکاران (1390) بالاترین نمره ها را کسب کردند، به روش نمونه گیری هدفمند به عنوان حجم نمونه انتخاب شدند و به طور تصادفی در دو گروه آزمایش و یک گروه کنترل گمارده شدند. ابزار گردآوری اطلاعات پرسشنامه نشخوار فکری نولن هوکسما و مارو (1991) و پرسشنامه نگرانی پنسیلوانیا (1990) بود. یافته ها: نتایج حاصل از تحلیل کواریانس چندمتغیری نشان داد که در مراحل پس آزمون و پیگیری، آموزش ذهنی و درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر نشخوار فکری و نگرانی اثربخش بودند. علاوه بر این اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بیشتر از آموزش ذهنی بود. اما در مرحله پیگیری، بین اثربخشی دو مداخله بر نشخوار فکری و نگرانی تفاوتی مشاهده نشد. نتیجه گیری: می توان از آموزش ورزش ذهنی و درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد برای کاهش نشخوار فکری و نگرانی در اختلال بدریخت انگاری بدنی استفاده نمود.

مقدمه: اختلال بدریخت انگاری بدن، زمانی اتفاق می افتد که فرد احساس ناراحتی در مورد یک نقص فیزیکی جزئی یا تصوری پیدا می کند. هدف: هدف از مطالعه حاضر، بررسی فراوانی اختلال بدریخت انگاری بدن در دانش­آموزان مقطع راهنمایی و دبیرستان در سطح شهر سنندج بود. روش:  پژوهش حاضر توصیفی-تحلیلی از نوع مقطعی بود. جامعه آماری شامل کلیه دانش­آموزان 12 تا 18 ساله مقطع راهنمایی و دبیرستان شهرسنندج در سال 1401-1400 بود که از میان آنها، تعداد 640 نفر به روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای انتخاب شدند. در این پژوهش جهت گردآوری داده­ها از مقیاس اصلاح شده وسواس فکری-عملی ییل براون برای اختلال بدریخت انگاری بدن (فیلیپس و همکاران، 1997) استفاده شد. برای تجزیه و تحلیل داده­ها از آزمون تی دو مستقل، آزمون واریانس یک طرفه و ضریب همبستگی پیرسون استفاده شد. داده­ها با استفاده از نرم­افزار  SPSSنسخه 21 تجزیه و تحلیل گردید. یافته ها: نتایج نشان داد که تعداد 169 نفر (4/26%) از دانش­آموزان دارای اختلال بدریخت انگاری بدن بودند. میانگین نمره اختلال بدریخت انگاری بدن در پسران 13/17 و در دختران 19/18 بود. میانگین نمره اختلال بدریخت انگاری بدن در افرادی که سابقه عمل زیبایی داشتند 04/19 و در افرادی که سابقه عمل زیبایی نداشتند 41/17 بود. نتایج همچنین نشان داد که بین نمره اختلال بدریخت انگاری بدن با جنسیت و سابقه عمل زیبایی ارتباط معنی دار آماری وجود دارد (p<0/05). نتیجه گیری: نتایج این مطالعه نشان داد که درصد قابل توجهی از دانش آموزان مقطع راهنمایی و دبیرستان در شهر سنندج دچار اختلال بدریخت انگاری بدن هستند و این اختلال با جنسیت و سابقه عمل زیبایی ارتباط معنی داری دارد. با توجه به شیوع نسبی اختلال بدریخت انگاری بدن در میان نوجوانان، ضروری است که برنامه های آموزشی و مشاوره ای برای ارتقاء آگاهی و پیشگیری از این اختلال در مدارس اجرا شود.

1مقدمه: بدریخت انگاری بدنی و نقص در کارکردهای اجرایی از علائم مهم اختلال اضطراب سلامت به شمار می روند. بر همین اساس هدف از پژوهش حاضر مقایسه اثربخشی درمان روان پویشی کوتاه مدت با آموزش راهبردهای تنظیم شناختی هیجان بر علائم بدریخت انگاری بدنی و کارکردهای اجرایی افراد مبتلا به اضطراب سلامت بود. روش کار: این پژوهش از نوع روش تحقیق نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون- پس آزمون با گروه گواه بود. کلیه افراد مبتلا به اضطراب سلامت که در بهار سال 1403شمسی به کلینیک های روان شناسی و اعصاب و روان منطقه 5 تهران مراجعه کرده بودند، جامعه این مطالعه را تشکیل می دادند. با استفاده از روش نمونه گیری دردسترس، 45 نفر از این افراد که با قطعیت تشخیص اختلال اضطراب سلامت گرفتند، به عنوان نمونه پژوهش انتخاب شدند. این افراد به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و یک گروه گواه گمارده شدند (هر گروه 15 نفر). گروه آزمایش اول روان درمانی پویشی کوتاه مدت مطابق با رویکرد دوانلو (2001) و گروه آزمایش دوم آموزش تنظیم شناختی هیجان مطابق با برنامه آموزشی گراس و تامپسون (2015) را دریافت کردند. آزمودنی ها در هر سه گروه در ابتدا و انتهای پژوهش به پرسشنامه کارکرد اجرایی بارکلی (2012) و پرسشنامه بدریخت انگاری بدن اُستوزین و همکاران (1998) پاسخ دادند. برای بررسی فرضیه پژوهش از تحلیل کوواریانس چند متغیره و تک متغیره و آزمون تعقیبی برونفرونی استفاده شد. داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه 28 مورد تحلیل قرار گرفتند. یافته ها: تفاوت دو گروه آزمایش و یک گروه کنترل در میزان هر دو متغیر بدریخت انگاری بدنی و کارکردهای اجرایی در مرحله پس آزمون معنی دار بود (001/0p<). اما روان درمانی پویشی کوتاه مدت بر علائم بدریخت انگاری بدنی و آموزش تنظیم شناختی هیجان بر کارکردهای اجرایی تاثیر بیشتری داشتند (001/0p<). نتیجه گیری: به صورت کلی می توان نتیجه گرفت که روان درمانی پویشی کوتاه مدت در کاهش علائم بدریخت انگاری بدنی افراد مبتلا به اضطراب سلامت موثرتر است. همچنین آموزش تنظیم شناختی هیجان در بهبود کارکردهای اجرایی افراد مبتلا به اضطراب سلامت عملکرد بهتری دارد.

زمینه و هدف: اختلال بدریخت انگاری یک اختلال روانی جدی است که با نشانههای مربوط به نگرانیهای خیالی درباره بدن مشخص میشود. هدف از این پژوهش تعیین رابطه ساختاری بدریخت انگاری بدنی با پریشانیهای روانشناختی در دانشجویان با در نظر گرفتن نقش میانجی کمالگرایی و دشواری در تنظیم هیجان بود. مواد و روشها: در مطالعه توصیفی حاضر، کلیه دانشجویان دانشگاه آزاد اسلامی واحد شهر قدس که در ترم تحصیلی-1402 1401 در این دانشگاه مشغول به تحصیل بودند، جامعه آماری این مطالعه را تشکیل میدادند. با استفاده از روش نمونهگیری در دسترس، 336 نفر از این دانشجویان انتخاب شدند و به فرم آنلاین پرسشنامه بدریخت انگاری بدن Oosthuizen و همکاران (1998)، پرسشنامه چندبعدی کمالگرایی Hoviyat و Felt) 1991(، مقیاس دشواری در تنظیم هیجان Gertz و Romer) 2004( و پرسشنامه پریشانی روانشناختی Kessler و همکاران (2002) پاسخ دادند. برای بررسی همبستگی بین متغیرهای پژوهش از ضریب همبستگی Pearson بهره گرفته شد و بررسی مدل مفهومی با استفاده از مدلیابی معادلات ساختاری انجام شد. یافتهها: نتایج نشان داد که اختلال بدریخت انگاری بدن از طریق کمالگرایی بر پریشانی روانشناختی تأثیر میگذارد (0/001>P(. همچنین، اختلال بدریخت انگاری بدن از طریق دشواری در تنظیم هیجان نیز بر پریشانی روانشناختی تأثیر میگذارد (0/05>P(. نتیجهگیری: مطالعه حاضر نشان داد که اختلال بدریخت انگاری بدنی با میانجیگری کمالگرایی و دشواری در تنظیم هیجان در بروز پریشانیهای روانشناختی دانشجویان نقش دارد. بر همین اساس، روانشناسان بالینی و روانپزشکان یافتههای این پژوهش را به عنوان تلویحات مهم نظری و عملی در عرصه آسیبشناسی روانی دانشجویان در نظر داشته باشند.

زمینه و هدف: تجارب تروماتیک دوران کودکی می توانند نشانه هایی مانند اضطراب، افسردگی و اختلال استرس پس از سانحه را به دنبال داشته باشند. اخیرا سیستم خانواده درونی و شناخت درمانی مبتنی بر ذهن آگاهی برای طیف وسیعی از مشکلات روانشناختی افراد دارای تروما بکار برده شده است. هدف پژوهش حاضر، مقایسه اثربخشی درمان سیستم خانواده درونی و شناخت درمانی مبتنی بر ذهن آگاهی بر حساسیت اضطرابی و بدریخت انگاری بدنی در زنان دارای تجربه ترومای کودکی بود. روش کار: روش پژوهش، نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون و پیگیری 2 ماهه با گروه کنترل بود. تعداد 89 نفر از زنان دارای تجربه ترومای کودکی در سال 1402 که به مراکز مشاوره شهر لاهیجان مراجعه کرده بودند، جامعه مطالعه را تشکیل دادند. از بین آنها تعداد 60 نفر با استفاده از روش نمونه گیری هدفمند انتخاب و به صورت تصادفی ساده در سه گروه 20 نفری قرار گرفتند. ابزار پژوهش پرسشنامه های ترومای دوران کودکی برنستاین و همکاران (2003)، حساسیت اضطرابی (ASI-R) تیلور و کاکس (1998) و بدریخت انگاری بدنی فیلیپس و همکاران (1997) بود که در سه مرحله قبل، بلافاصله و دو ماه بعد از مداخله تکمیل شدند. گروه آزمایش اول، بسته درمان سیستم خانواده درونی شوارتز و سوئیزی را در 10 جلسه 90 دقیقه ای و گروه آزمایش دوم، بسته شناخت درمانی مبتنی بر ذهن آگاهی سگال و همکاران را در 9 جلسه 100 دقیقه ای و به صورت یک بار در هفته دریافت کردند و گروه کنترل مداخله ای دریافت نکرد. با توجه به افت آزمودنی ها در نهایت، داده های 16 نفر در هر گروه با استفاده از نرم افزار SPSS-24و روش آماری تحلیل واریانس با اندازه گیری مکرر مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافته ها: نتایج نشان داد هر دو مداخله بر حساسیت اضطرابی و بدریخت انگاری بدنی، اثربخش و در مرحله پیگیری، اثر درمان پایدار بود (0/001>p). با این حال، بین درمان سیستم خانواده درونی و شناخت درمانی مبتنی بر ذهن آگاهی بر حساسیت اضطرابی و بدریخت انگاری بدنی تفاوتی دیده نشد. نتیجه گیری: با توجه به اثربخشی درمان سیستم خانواده درونی و شناخت درمانی مبتنی بر ذهن آگاهی بر حساسیت اضطرابی و بدریخت انگاری بدنی می توان از هر دو مداخله به عنوان درمانی موثر در بهبود حساسیت اضطرابی و بدریخت انگاری بدنی افراد دارای تروما استفاده نمود.

مقدمه: هدف پژوهش حاضر مقایسه اثربخشی آموزش ورزش ذهنی و درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر پریشانی روان شناختی و ترس از خود در افراد دارای بدریخت انگاری بدنی شهرستان اهواز بود. روش کار: روش پژوهش، تجربی از نوع آزمایشی میدانی با پیش آزمون-پس آزمون و گروه گواه و پیگیری بود. نخست تعداد 100 نفر از افرادی که در سال 1398 به خاطر مساله بدریخت انگاری به مراکز مشاوره شهر اهواز مراجعه کرده بودند به روش داوطلبانه انتخاب شدند، سپس 45 نفرکه از پرسشنامه اختلال بدشکلی بدن ربیعی و همکاران (1390) بالاترین نمره ها را کسب کردند، به روش نمونه گیری هدفمند به عنوان حجم نمونه انتخاب شدند و به طور تصادفی در سه گروه 15 نفره آزمایش 1، 2 و گواه گمارده شدند. ابزار گردآوری اطلاعات پرسشنامه های پریشانی روان شناختی کسلر و همکاران (2002) و ترس از خود آگویلار و همکاران (2019) بود. یافته ها: نتایج نشان داد که درمراحل پس آزمون و پیگیری، آموزش ورزش ذهنی و درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر کاهش پریشانی روان شناختی و ترس از خود اثربخش بودند (p<0. 05). همچنین، در مراحل پس آزمون و پیگیری بین اثربخشی دو مداخله بر پریشانی روان شناختی و ترس از خود تفاوتی مشاهده نشد (p>0. 05). نتیجه گیری: می توان از آموزش ورزش ذهنی و درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد برای کاهش پریشانی روان شناختی و ترس از خود در اختلال بدریخت انگاری بدنی استفاده نمود.